Bronisław Suchy

strona

Bronisław Suchy 2007 r.

POEZJA, RZEŹBA

urodzony: 1941 r., Shlepkow pow. Prenclau

zamieszkały: Stara Wiśniewka, gm. Zakrzewo, pow. Złotów

strona www: b-suchy-tworczosc.manifo.com

suchybronislawpoezja.strefa.pl/‎

Rodzinnym od pokoleń siedliskiem Bronisława Suchego jest wieś Stara Wiśniewka koło Złotowa, tam spędził dzieciństwo        i młodość. Wyuczył się zawodu stolarza-cieśli, tak jak ojciec        i dziadek, i ten zawód stanowił dla niego przez lata główne źródło utrzymania. Kilkakrotnie, jako kawaler i później, z własną już rodziną, zmieniał miejsce zamieszkania, zanim w latach 80. ubiegłego wieku na dobre osiadł z nią w rodzinnej wsi.

Pasje pisarska i rzeźbiarska dojrzewały w nim i przeplatały się od młodzieńczych lat. Dużo czytał, szczególnie klasyków poezji polskiej (Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki), a także śledził na bieżąco twórczość poetów współczesnych. Spotkał na swej drodze życzliwych nauczycieli i przyjaciół, którzy wspierali jego rozwój w obu dziedzinach: nauczyciel polonista w złotowskiej szkole zawodowej Karol Biernatowski, poeta Czesław Kuriata z Koszalina, artysta plastyk Zdzisław Szulc z Koszalina, pracownik naukowy i regionalista Jerzy Oleksiński, muzyk Jan Szopiński. Zachęcali i dodawali odwagi, pomagali w publikowaniu wierszy, pisali recenzje, ułatwiali nawiązywanie nowych kontaktów, zapraszali na plenery twórcze, organizowali wystawy i sprzedaż rzeźb za granicą.

Wiersze Bronisław Suchy pisze literacką polszczyzną a także lokalną gwarą mieszkańców okolic Złotowa. Gwarą napisany był pierwszy jego wiersz Wieczór, który ujrzał w 1958 r. światło dzienne, opublikowany w czasopiśmie „Katolik”. Wiersze Bronisława Suchego rodzą się i rozwijają wokół myśli i refleksji, które pojawiają w różnych momentach i na różne tematy. W wierszach przeplatają się i łączą w rozmaitych konfiguracjach. Interesuje go historia i prehistoria, zamierzchłe wydarzenia i ich aktorzy, inspirują go znaleziska archeologiczne, dzieje własnej rodziny, od pokoleń zasiedziałej w Starej Wiśniewce, zapisane w archiwaliach: (wiersze Interglacjał, Urna ze Stawnicy, O chłopcu z Torunia, Kościół w Starej Wiśniewce, Pomiędzy zapisy). Jest w nich rodzinna wieś i nostalgia (wiersze Tęsknota, Wiosko moja, Ból serca,), fascynacja światem natury (Jesienne niebo, Pomorskie drzewa, Iskra czasu), praca człowieka we wszelkich jej przejawach, autorefleksja nad twórczością artystyczną (Lichtarz, Spod dłuta). I refleksje na głębokie tematy egzystencjalne (Co ja mrówka kilkudniówka, Z bezdroży życia). Wiersze Bronisława Suchego są pełne powagi, oszczędne w słowa, a szerokie i ciekawe skojarzenia tworzą szeroką przestrzeń dla interpretacji.

Wśród podobnych tematów osadzona jest treść twórczości rzeźbiarskiej. Rzeźbi w drewnie, przeważnie lipowym, potrafi też rzeźbić w glinie, maluje obrazy farbami akrylowymi. Chciał rozwijać swoje zdolności w szkole plastycznej, lecz nie było dla tego korzystnych warunków. Umiejętności doskonalił przez pewien czas na warsztatach w Koszalinie, razem z profesjonalnymi rzeźbiarzami. Nie poszedł jednak w tym kierunku, pozostał w kręgu rzeźby ludowej, aczkolwiek sam do kończ się z nią nie utożsamia. Tworzy różnych formatów rzeźby figuralne, kapliczki, szopki bożonarodzeniowe, płaskorzeźby, meble ludowe (m.in. skrzynie), „szachy chłopskie”. Szczególne miejsce w twórczości Bronisława Suchego zajmują kapliczki o precyzyjnie opracowanych detalach architektonicznych         i zdobniczych. Obok tematów sakralnych, Bronisław Suchy porusza tematykę wiejską, folklorystyczną, nawiązuje do historii ziemi krajeńskiej. Jego rzeźby odznaczają się poprawnością proporcji, postaci ujmuje w miękkie linie i nadaje im oryginalne rysy twarzy migdałowo wykrojonych oczach. Rzeźby maluje w stonowanej, ciemnej kolorystyce z przewagą brązów, z użyciem farby i bejcy, uzyskując wrażenie starości i patyny – nie lubi świeżych, jaskrawych, jarmarcznych kolorów. Inspiracją była dla niego między innymi postać i twórczość rzeźbiarza Alfonsa Senski, kuzyna matki.

Wiersze Bronisława Suchego publikowane były w czasopismach: „Twórczość ludowa”, „Słowo Powszechne”, „Nadodrze”, „Zielony Sztandar”, „Rocznik Nadnotecki”, „Tygodnik Kulturalny”, w Almanachu „Wokół Źródła” wydanym przez Urząd Miejski w Lęborku w 1995 r., w tomikach autorskich m in. „Poezje” z 2011 r., i „Odpływamy powoli” z 2012 r., „Poezje” z 2013 r., (z tłumaczeniami na język niemiecki), publikuje też w internecie. Wiersze jego nadawano w Radio Koszalińskim. Jest uczestnikiem konkursów literackich. Uznanie dla pracy literackiej zaowocowało przyjęciem go do Stowarzyszenia Twórców Ludowych.

Pisze również prozą, ale mniej chętnie. Jako regionalista i działacz Stowarzyszenia na rzecz Rozwoju Starej Wiśniewki i Okolic „Gromada”, jest współautorem publikacji Historia Starej Wiśniewki i okolicy „Ocalmy od zapomnienia” (Stara Wiśniewka 2012 r.). Dla własnego użytku spisuje bada i spisuje dzieje swojej rodziny.

Poprzez zainteresowania literackie poznał swoją małżonkę Marię, również poetkę, pochodzącą ze Szczawnika koło Muszyny. Pani Maria także ma swój bogaty dorobek literacki, publikowała swoje wiersze w „Twórczości Ludowej”, jest członkiem Stowarzyszenia Twórców Ludowych, i laureatką Ogólnopolskiego Konkursu Literackiego im. Jana Pocka.

Rzeźby Bronisława Suchego trafiły do zbiorów muzealnych: Muzeum Ziemi Złotowskiej w Złotowie, Muzeum Okręgowego w Pile, Muzeum Regionalnego w Wągrowcu, Muzeum Historyczno-Etnograficznego w Chojnicach, Muzeum w Koszalinie, Muzeum Pierwszych Piastów na Lednicy, Muzeum Ziemi Wałeckiej w Wałczu. Bronisław Suchy miał swój udział w budowie ołtarza papieskiego w Sopocie w 1999 r. uczestniczyły w wystawach w instytucjach lokalnych i za granicą – we Francji, Niemczech, i Belgii. Znajdują się również w przestrzeni publicznej – w centrum wsi Stara Wiśniewka, w kościołach w Starej Wiśniewce i w Myśliborzu.

W Stowarzyszeniu Twórców Ludowych od 1991 r.

Nagrody i wyróżnienia (wybór)

I i III nagroda w Konkursie rzeźby regionalnej Pomorza Zachodniego – Koszalin (edycje: 1997r. , 2000 r.)

I nagroda w Konkursie pt. Pomorska Szopka – Gdynia 2003 r.

Nagroda Powiatu Złotowskiego za 2013 rok w kategorii Oświata i Kultura

III nagroda w Ogólnopolskim Konkursie Literackim im. Jana Pocka – Lublin 1994 r.

I nagroda w Ogólnopolskim Konkursie Literackim im. Jana Pocka – Lublin 1994 r. (Maria Suchy)

Opr. M.Romanow-Kujawa

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s